2 jaar coeliakie

2 jaar coeliakie

Het is vandaag 28 oktober. Een datum die ik nooit meer zal vergeten. Op vrijdag 28 oktober 2016 kreeg ik namelijk de diagnose coeliakie. Dat betekend dat ik vandaag 2 jaar de diagnose heb. Ik wil daar dan ook graag even kort bij stil staan.

De diagnose

Op maandag 17 oktober 2016 kreeg ik de gastrocopie. Het was de bedoeling dat ik na dit onderzoek glutenvrij zou gaan eten, zodat ik er achter zou komen hoe mijn lichaam zou reageren op het glutenvrije dieet. De man die bij mij het onderzoek deed, zei na afloop dat het er met het blote oog allemaal goed uit zag. Ik had dus ook de hoop dat ik maar 2 weken glutenvrij hoefde te eten in plaats van de rest van mijn leven. Op vrijdag 28 oktober bleek dan toch dat ik de rest van mijn leven glutenvrij zou moeten eten. Ik kreeg toen namelijk de diagnose coeliakie Marsh 3c.

Eerder schreef ik al eens uitgebreid over de diagnose. Hierin lees je het verhaal van de buikgriep in juli 2016 tot en met de diagnose in oktober 2016.

 

Mijn leven is veranderd

De diagnose coeliakie heeft er voor gezorgd dat mijn leven is veranderd. Het is iedere dag, altijd weer en overal opletten dat ik geen gluten binnenkrijg. Met coeliakie moet je altijd alert zijn. Eén kruimel gluten kan namelijk al te veel zijn. Dit is iets wat vrij snel in mijn systeem zat. Inmiddels is het dan ook niets meer dan normaal voor mij om ergens 3x te vragen of het wel écht glutenvrij is.

Op sociaal vlak is er ook het een en het ander veranderd na de diagnose. Ik kan niet altijd gezellig en onbezorgd mee doen met de rest. Ik ben zo nu en dan de uitzondering die iets niet mag hebben of juist iets anders eet. Het is belangrijk om de diagnose zo snel mogelijk te accepteren en door te gaan met het ‘’normale’’ leven. Toch vind ik het echt nog wel eens vervelend om de uitzondering te moeten zijn. En vind ik het bijvoorbeeld nog wel eens vervelend als iedereen om me heen koffie met appelgebak zit te eten en er voor mij niets mogelijk is.

Ergens ben ik juist ook dankbaar voor deze diagnose. Bij mij is de diagnose redelijk snel gesteld. Ik weet nu namelijk waar mijn lichaam last van heeft en op reageert. Het is ook goed onder controle te houden, zolang ik maar glutenvrij eet.

 

Hoe is het 2 jaar later met me

Vlak na de diagnose is me verteld dat ik met het glutenvrije dieet me binnen een paar maanden wel weer de oude zou voelen. Helaas bleek dat niet waar te zijn, want het heeft veel langer geduurd dan een paar maanden. En ik voel me echt nog niet hetzelfde als voor de diagnose.

Er zitten nu nog steeds aardig wat dagen bij dat ik buikpijn heb of andere klachten. Dat is ook onder andere de reden dat ik afgelopen zomer te horen heb gekregen dat ik ook het Prikkelbare Darm Syndroom heb.

Iets waar ik ook nog steeds mee te kampen heb is de vermoeidheid. Ik moet nog steeds mijn energie goed verdelen op een dag. Natuurlijk is mijn energieniveau wel degelijk verbeterd in de afgelopen 2 jaar, maar het is nog niet wat was voor de diagnose. Ik vraag mezelf ook steeds vaker af of dat nog überhaupt terug zal komen ja of nee.

Dat is dan ook iets waar ik nog steeds van kan balen. Ik ben nog zo jong, maar heb niet voldoende energie om alles te kunnen doen waar ik zin in heb. Ook dit is natuurlijk iets wat je moet accepteren. Als je bij de pakken neer gaat zitten, wordt het waarschijnlijk alleen maar erger.

Toch mag ik niet klagen. Ik was van plan om in september 2016 een vervolg opleiding te starten. Deze opleiding heb ik uit moeten stellen, en nog eens uit moeten stellen, en nog eens een keer. Nu heb ik me afgelopen maand weer ingeschreven voor deze opleiding. Per 1 februari 2019 ga ik dan toch echt starten!

Ik heb voor en  tijdens de diagnose ziek thuis gezeten van mijn werk en daarna ziek uit dienst getreden. Ik had namelijk een 1-jaar contract. In januari dit jaar ben ik gestart bij mijn huidige werkgever. Ik ben toen gestart met 20 uur in de week en zit nu, 10 maanden later, op 35 uur in de week. Dit zijn natuurlijk flinke stappen die ik heb gemaakt. Wel merk ik dat ik doordeweeks echt even moet gaan liggen of moet gaan slapen zodra ik thuis ben om ’s avonds nog een beetje goed door te komen.

 

En verder?

Ben ik ontzettend blij met mijn blog Smaakvol Glutenvrij. Kort na de diagnose ben ik gestart met deze blog. Het diende toen meer als naslagwerk voor mezelf en als uitlaatklep. Inmiddels is mijn blog goed gegroeid en zie ik hem nog maandelijks verder groeien.

Ik heb nog zoveel leuke ideeën om uit te werken voor mijn blog! Wel moet ik nog even de tijd en energie vinden om het allemaal uit te werken, maar dat gaat zeker goed komen!

Ik krijg zo vaak lieve reacties van volgers. Dat is uiteindelijk hetgeen waarvoor ik het allemaal doe. Ik wil graag andere mensen helpen met mijn verhaal en mijn ervaringen. Samen sta je inmiddels sterker! Coeliakie verbind!

 

Ook heb ik het zo ontzettend getroffen met alle lieve mensen om mij heen. Mijn vriend, mijn ouders, mijn zussen en hun partners, zij waren er allemaal voor mij toen ik de diagnose kreeg. Allemaal doen ze ontzettend hun best om rekening te houden met mij en het glutenvrije dieet. Ze zijn een steun in de rug als dat nodig is.

Ik hoor vaak genoeg verhalen van andere mensen met coeliakie dat dit ook het tegenovergestelde kan zijn. En dat maakt het dat ik het extra waardeer hoe hun omgaan met mijn diagnose!

Ik wil vandaag dan ook graag met hun vieren dat ik 2 jaar de diagnose heb. Er staat een lekker glutenvrij gebakje klaar in de keuken. Dus laten we er maar een feestje van maken vandaag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *